Τα `σημάδια` από το `φευγιό` αγαπημένων προσώπων παραμένουν και πονάνε. Ο χρόνος δε σβήνει τις `πληγές`, απλά αναβάλει τις σκέψεις…

-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

“These wounds wont seem to heal
This pain is just too real
There’s just too much that time cannot erase”

που σημαίνει στα ελληνικά:

“Αυτές οι πληγές δεν φαίνονται να θεραπεύονται
Αυτός ο πόνος είναι πάρα πολύ πραγματικός
Υπάρχουν πάρα πολλά που ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει”

Είναι οι στίχοι του αγαπημένου τραγουδιού του συγκροτήματος Evanescence που κυκλοφόρησε ως single το 2003 στο ντεμπούτο άλμπουμ τους, “Fallen” και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Πρόκειται για μια ερωτική ιστορία με τίτλο “My Immortal”- “O Aθάνατός μου”. Ήταν το δεύτερο μεγάλο και πολύ επιτυχημένο single που κυκλοφόρησε το συγκρότημα, μετά το τραγούδι Bring me to life, καθιερώνοντας το στο διεθνές στερέωμα.

Στο τραγούδι κυριαρχεί το πιάνο και θεωρείται μπαλάντα, ενώ τη μουσική την έγραψε εξ ολοκλήρου ο κιθαρίστας και παραγωγός του, Μπεν Μούντι -ένω τη γέφυρα έγραψε η τραγουδίστρια Έιμι Λι.

Οι κριτικές που έλαβε ήταν εξαιρετικές, καθώς και υποψηφιότητες για βραβείο Grammy, ενώ μπήκε σε αρκετές δεκάδες chart. Στη χώρα μας, όπως στον Καναδά και τις ΗΠΑ, άγγιξε την κορυφή. Στα Billboard Hot 100 έφτασε την 7η θέση.

Το “My immortal ” μιλάει για ένα πνεύμα, το οποίο παρά το θάνατο, προσκολλάται σε εσένα. Αναφέρεται στις πληγές του έρωτα και στη μοναξιά που αφήνει η φυγή του άλλου. Όταν έχεις αγαπήσει δυνατά έναν άνθρωπο και φεύγει από τη ζωή σου, ο χαμός του πληγώνει τόσο πολύ που δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι παραμένει εκεί…

Λένε ότι ο χρόνος είναι αυτός που θεραπεύει τα πάντα… Έχω χάσει πολλά αγαπημένα μου πρόσωπα, με πρώτον τον πατέρα μου όταν ήμουν ακόμα πολύ μικρή. Τολμώ να πω ότι το πέρασμα του χρόνου δε γιατρεύει καμία “πληγή”. Τα “σημάδια” από το “φευγιό” παραμένουν και πονάνε, απλά οι διάφορες απαιτήσεις της καθημερινότητας “αναβάλουν” τη διαρκή σκέψη σε αυτό που έχει συμβεί… Στις χαρές αλλά και στις δυσκολίες, στις απογοητεύσεις και στα όνειρα, στις σκέψεις και στις αναζητήσεις μου, με πιάνει το παράπονο. Γιατί μπορεί να τους “νιώθω” κοντά μου, αλλά μου λείπει η φυσική τους παρουσία…

Ξέρω όμως, πως από την ψυχή και την καρδιά μου, δε θα φύγουν ποτέ…

My immortal
Είμαι τόσο κουρασμένη να είμαι εδώ
Νικημένη από όλους τους παιδαριώδεις φόβους μου
Και άν πρέπει να φύγεις
Εύχομαι ότι απλά θα φύγεις
επειδή η παρουσία σου υπάρχει ακόμα εδώ
Και δεν με αφήνει μόνη

Αυτές οι πληγές δεν φαίνονται να θεραπεύονται
Αυτός ο πόνος είναι πάρα πολύ πραγματικός
Υπάρχουν πάρα πολλά που ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει

Όταν έκλαιγες σκούπιζα μακριά όλα τα δάκρυα σου
Όταν κραύγαζες έδιωχνα μακριά τους όλους φόβους σου
Κρατούσα το χέρι σου όλα αυτά τα χρόνια
Αλλά ακόμα έχεις
Όλη μου την ύπαρξη

Συνήθιζες να με γοητεύεις
Με την ζωή σου που αντηχεί
Τώρα δεσμεύθηκε με τη ζωή που άφησες πίσω
Το πρόσωπό σου στοιχειώνει
Τα μια φορά ευχάριστα όνειρά μου
Η φωνή σου έδιωξε μακριά
Όλη τη λογική μου

Αυτές οι πληγές δεν φαίνονται να θεραπεύονται
Αυτός ο πόνος είναι πάρα πολύ πραγματικός
Υπάρχουν πάρα πολλά που ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει

Προσπάθησα πολύ σκληρά να πείσω τον εαυτό μου πως έχεις φύγει
Αλλά αν και είσαι ακόμα μαζί μου
Είμαι μόνη

My immortal
I’m so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
cause your presence still lingers here
And it wont leave me alone

These wounds wont seem to heal
This pain is just too real
There’s just too much that time cannot erase

When you cried Id wipe away all of your tears
When you’d scream Id fight away all of your fears
I held your hand through all of these years
But you still have
All of me

You used to captivate me
By your resonating life
Now I’m bound by the life you left behind
Your face it haunts
My once pleasant dreams
Your voice it chased away
All the sanity in me

These wounds wont seem to heal
This pain is just too real
There’s just too much that time cannot erase

I’ve tried so hard to tell myself that you’re gone
But though you’re still with me
I’ve been alone all along

klik.gr